Herkenbaar?

​

Het is een doordeweekse avond. Je kind doet iets kleins, morst, treuzelt, zegt nee voor de derde keer, en voor je het weet hoor je jezelf iets zeggen op een toon die groter is dan het moment zelf. Even later zit je er alleen mee: het schuldgevoel, de vraag waarom je toch weer zo reageerde.

`

Of het is je schoonmoeder die iets zegt aan tafel, een opmerking van een vriendin die ze waarschijnlijk zelf al vergeten is. Bij jou blijft het hangen. Je speelt het gesprek terug, bedenkt wat je had moeten zeggen, voelt je dagen later nog geraakt door iets wat eigenlijk klein was.

​

Je reageert soms heftiger dan je zou willen. Een gewone opmerking van je partner kan ineens voelen als een aanval. En het malen stopt niet vanzelf, het kost energie die je eigenlijk nodig hebt voor je gezin, je werk, jezelf.

​

​

"Ik werd er soms gewoon moedeloos van.
Niet van mijn kind, van mezelf.
Van hoe snel ik ontplofte, en hoe lang ik er daarna nog mee bleef zitten.
Hoe het telkens opnieuw gebeurde terwijl ik me net meer bewust werd van mijn triggers."